Kopuły Hortensius

mało ocen

Opis zdjęcia

Szlagierem tego poranka był zachód Słońca nad kraterem Kopernika, w fazie Księżyca 1 doby i 14 godzin po ostatniej kwadrze. Księżycowe kratery są obiektami uderzeniowymi i większość z nich powstała około 4 miliardy lat temu, w owianej tajemnicą epoce Wielkiego Bombardowania,. Na powierzchni Srebrnego Globu występuje również sporo obiektów należących do obserwacyjnej niszy, a takimi z całą pewnością są kopuły, które według współczesnej wiedzy stanowią pozostałości aktywności wulkanicznej Księżyca. Na północ od krateru Hortensiusa, o średnicy 14,6 km znajduje się efektowna grupa sześciu kopuł. Cztery z nich otrzymały nazwy liter greckiego alfabetu . Ich średnice wynoszą od 6 do 8 kilometrów, średnice szczytowych kraterów wahają się w przedziale 1,2 - 2 kilometrów. Wysokość kopuł to zaledwie 400 metrów, a ich zbocza są bardzo łagodne: nachylenie wynosi 10° u podstawy i jest bliskie 0° u szczytu. Nie wyróżniają się one pod względem jasności od otaczającego je terenu. Wszystkie te czynniki sprawiają, że należą do trudnych obserwacyjnie obiektów. Dają się lokalizować jedynie przy niskim położeniu Słońca nad lokalnym księżycowym horyzontem, czyli w bezpośredniej bliskości terminatora. Takie warunki oświetleniowe pozwalają wydobyć ich subtelną strukturę z otaczającego terenu. Lubię poranne sesje, z ciszą i spokojem w przeciwieństwie do wieczornych, kiedy "szał" dnia zaczyna się dopiero wygaszać. W takich okolicznościach powstała ta fotografia, warunki pogodowe dopisały, seeing III/II, wysokość Księżyca nad horyzontem 40°-44°. Parametry: 2026.10.05. Newton250/1520 + filtr IR PASS 685nm + ASI174MM. Cały sierp: obrazowanie trzypanelowe w ognisku głównym teleskopu, 04:32:45- 04:44:55CWE, exp.1,9ms, gain205. Powiększony obraz i jego crop: ogniskowa teleskopu wydłużona Barlowem 3x, 05:00:47-05:03:49CWE, Exp.4,3ms, gain385.