Opis zdjęcia

Księżycowy terminator w fazie 28 godzin po pełni. Na półkuli północnej króluje Morze Przesileń, natomiast półkulę południową zdominował łańcuch potężnych kraterów z których wyróżniają się najlepiej zachowane Langrenus i Petavius, co dowodzi że są geologicznie "najmłodszymi" obiektami z całej czwórki. Dodatkowo we wnętrzu Petaviusa widzimy wspaniałą dolinę o długości 80 kilometrów, łączącą jego wał brzegowy z centralnym masywem szczytów. Sednem tematu jest jednak "Tunel księżycowy Niningera" , czyli kolejna iluzja na Srebrnym Globie. Na Morzu Żyzności znajdują się dwa niewielkie kratery: Messier i Messier A , o rozmiarach 9x11 i 13x11 kilometrów, z których wybiegają w kierunku zachodnim dwie jasne smugi. Kratery te położone są na przeciwległych zboczach grzbietu górskiego o szerokości około 30 kilometrów i wysokości 1,5 kilometra. W 1952 roku astronom amerykański Harvey Nininger wygłosił pogląd, że oba te kratery są połączone naturalnym tunelem i że zarówno one, jak i sam tunel powstały w wyniku bocznego uderzenia asteroidy w owo pasmo górskie. Asteroida miała nadlecieć ze wschodu w kierunku stycznym do powierzchni Księżyca i przebić na wylot wspomniane pasmo górskie. Wyrzucona z tunelu materia miała utworzyć biegnące ku zachodowi jasne smugi. Nininger twierdził, że wysoka temperatura uderzenia stopiła ściany tunelu, tworząc szklistą i twardą powłokę, która uchroniła strukturę przed zawaleniem. Ot, taka historyczna ciekawostka która okazała się błędna... a szkoda. Jednak samo powstanie kraterów Messiera jest prawdopodobnie zgodne z sugestiami Harveya Niningera. Według współczesnej wiedzy, asteroida nadleciała od wschodu pod bardzo ostrym kątem, poniżej 15°. Po utworzeniu pierwszego krateru Messier, jej część odbiła się od powierzchni Księżyca i utworzyła drugi krater, Messier A wraz z dwiema jasnymi pasmami wyrzuconej materii. Fotografia dwupanelowa, wykonana w bardzo dobrych warunkach pogodowych, Księżyc znajdował się na wysokości 39° nad horyzontem.