To zdjęcie to przejmujące studium przemijania, piękna surowość minimalizmu i, fascynujący kontrast między kruchym życiem a niewzruszoną materią. Skały otaczające drzewo nie są już tylko tłem, ale niemym świadkiem jego trwania i powolnego odchodzenia. Bruzdy na korze i każde wygięcie gałęzi zdają się opowiadać historię zmagań z wiatrem i czasem. Skalne masywy, oddane w bogatej gamie szarości, tworzą dla niego monumentalne, niemal dramatyczne tło. Brak barw sprawia, że wzrok nie rozprasza się na błękit nieba, lecz skupia się na teksturach: chropowatości kamieni i głębi cieni. Kadr nie budzi smutku, lecz respekt do natury. Bardzo.

Ładne