Rogu! rarogu! sępie! Wielki, ognisty ptaku! Któryś jest przedni w zastępie, Król szczytów- Który siadujesz na ostrzach dzirytów Przy moim znaku- Poostrz na skale szpony, Zerwij się groźnym poszumem- Widzisz w dole bór śćmiony? Zatocz szerokie koła Nad onym hardym tłumem Drzew, upartych w swej stali- Nabierz w locie rozpędu, Uderz w ich harde czoła! A gdy pocisk mój zwali Które z ciemnego rzędu, Wyświeć je okiem w dymie, Spadnij na nie pieronem W me Imię, Nie daj powstać ze zgliszcz- Przeznaczone na zgubę Drzyj szponem, Rwij dziobem- Niszcz!!