Bardzo mi się podoba...

ależ wiele opowiadasz tą fotografią...

bardzo podoba mi się to zdjęcie - za nutkę melancholii też :-)

ciekawie ten swiat wyglada ...:)

swietny kadr oddaje uczucie jakie moze byc udzialem ogladajacego

bardzo ciekawe

refleksyjny kadr, co do dłoni przechylam sie do tezy fotodziadka, pozdrowienia

Ciekawy kadr... Z poczatku nie poznałam, że to dłon, myślałam, ze pomnik ;)

Wszystko przed nami.... Sklania do refleksji.

zacielas sie babo?

Zdjęcie z dużum ładunkiem emocjonalnym. Pusia słusznie zauważyła przerysowanie bliższej części dłoni. Przerysowanie oczywiście zmniejszy się przy wykonaniu zdjęcia z większej odledłości przy dłuższej ogniskowej dla zachowania kadru, lecz oczywiście odbędzie się to kosztem zmniejszenia GO. Choć nie fachowiec pozwoliłem sobie. Pozdrawiam Cię Małgosiu serdecznie :))

super pomysł i wykonanie Małgosiu! pzdr

emocjonalne i smutne zarazem - ta fotka opowiada dla mnie historie zycia tej kobiety. swietnie! dalej tak trzymaj. pozdrawiam! :)

takim malymi tesknotami karmi sie codziennosc ....

Zastanawiam sie teraz czy to zdjęcie od strony technicznej dałoby się zrobic lepiej. Swiatło dość trudne bo w pomieszczeniu dośc ciemno a na zewnątrz jak widać. Oczywiście możnaby pokusić sie o doświetlenie samej dłoni jakim halogenikiem ale... wtedy to zdjęcie by pewnie wogóle nie powstało. Ok - teraz prosze sie skupic na przekazie a technicznie się nie czepiać. :P

Ø ... ciemny fragment bez szczegółów zwieksza to dziwne wrażenie

Chyba rzeczywiście masz rację ale.. jeśli chcesz zrobic takie zdjęcie z bardzo bliska może obiektyw przerysowuje rękę. Swoja drogą nie wiem czy da sie cos z tym zrobić. może nalezałoby robic z większej odległości? Może fachowcy mi podpowiedzą.

Pani Małgosiu... nie wiem czy dobrze wyraziłam swoją myśl... nie chodzi mi o zniekształcenia ręki fizyczne... co sie zdarza. Razi mnie ta dolna czesc dłoni, jest zachwiana proporcja w stosunku do palców. Przez to wydaje się dziwna i nienaturalna... To jest moje oczywiście subiektywne zdanie. pozdrawiam :)

Nie szkodzi Pusiu. Wszystko ok. A co do ręki? - ona w istocie jest zniekształcona.

Pani Małgosiu. Przekaz ogromny, emocje jeszcze wieksze - to wszystko jest. Ale napisze szczerze, ze kadr mi nie leży zbytnio... ręka jest dla mnie trochę dziwnie "zniekształcona" i to przeszkadza mi w pełnym odbiorze tego zdjęcia.. :( pozdrawiam.

niezwykła wymowa...

"serca łopoty" - Tips :))

Witaj Małgosiu! Pieknie jest dziś u Ciebie, choć wcale nie pogodnie. Ile prawdy o życiu może powiedzieć jedna spracowana ręka? Warunek, aby aparat trzymał w swoich rękach prawdziwy artysta. Patrząc na zdjęcie miałem takie skojarzenia jak DeCha - ile takich okien jest w kraju! Twoja praca fotografa perfekcyjna. Nie tylko zresztą jako fotografa, musiałaś być rekwizytorem, charakteryzatorem, scenografem i nawet scenarzystą (bo rzeżyseria jest oczywiście oczywista). Ze wszystkich zadań wywiązałaś się koncertowo, nawet firankę znalazłaś odpowiednią. Cała szarość, monotonia i trud samotnego życia zamknięty w 247800 (413x600 pikseli) odpowiednio przyciemnionych punktach, to można określić tylko jednym słowem - GENIALNIE! Do tego znakomity tytuł - też lubisz K. Prońko? "Małe tęsknoty, ciche marzenia / zwiewne jak obłok, kruche jak dym. / Nieodgadnione w nas duszy westchnienia. / Ktoby tam nie znał ich?" No właśnie - chćbyśmy się nie wiem jak wypierali, to i tak znamy je wszyscy. Dziękuję Ci przy okazji za wizytę na mojej "drabinie", zajrzyj tam jeszcze wieczorem - postaram się po południu podsumować zabawę. Pozdrawiam.

Nie wiem co mam napisać. Może tylko podziękuję

w tęsknoty, marzenia trzeba wierzyć...wówczas są szanse ich spełnienia...i kim byśmy byli bez marzeń tych dużych i małych...(tu firanka musi być bezwzględnie, bez niej zdjęcie staje się kastratem fotografii)... ukłony :)