Sonet o fantazji zadowolonej kochaniem przystojnym Wstrzymaj się, dobra mego zbiegły cieniu, wizjo czarowna, najbardziej wielbiona, złudo, dla której umrę pocieszona, fikcjo, dla której żyję w utrapieniu. Jeśli posłuszna twojemu skinieniu byłam jak igla magnesem wiedziona, czemu miłością wdarłeś się do łona tej, którą oddasz na pastwę zwątpieniu? Ale przechwala się, pyszny, daremnie twoja tyrańska i szydercza siła — bo choć od więzów rzuconych przeze mnie ucieknie rychło złudna postać miła, cóż, żeś ramiona oszukał nikczemnie, jeśli fantazja znów cię uwięziła? Juana Inés de la Cruz

dobre

lubie tak

+

ladne B&W