trochę przepaleń, ale klimat ma

Piękny portret pięknej kobiety*

++++

XLI Gdy Pani moja ubiera się rano, Złocistym włosem osłoniwszy piety, To znowu pukle wijąc zeń i skręty Tysięczną strojów bawi się odmianą, Zda mi się w pianie morskiej wykąpaną Boginią, która, czesząc włos zwinięty W lśniące pierścienie, mknęła przez odmęty Morza, co niosło jej muszlę różaną. Bo nie są takie ziemianek udziałem Oczy ni usta, ani też widziałem, By która miała równie światłe lica. O lasy, wody boginek siedliska, I u was taki złoty włos nie błyska Ni śmiech tak jasny, ni taka źrenica!... Pierre de Ronsard

bardzo ładne

masz rację to wielki wóz