bdb

bdb+

+

Na jakąż wiedzie żywot mój torturę Miłość, co słońce jasne mi zaćmiewa, I co zaświeca w piersi i rozgrzewa Promieni innych pragnienie ponure Całe natury piękno w nas i które Tak nierozumnych cieszy: łąki drzewa, Odbiera cały pokój mi i gniewa, I z piersi westchnień wyrywa wichurę. Bo gdy spoglądam na zieloną ziemię, Wzdryga się dusza i wspomina ciało, Już bez nadziei, owoc nad owoce, Który zerwała śmierć. Całunu brzemię Mu krótkie, słodkie tchnienie odebrało, Mnie długie, gorzkie zostawiło noce. Vittoria Colona

podoba mi sie