świetnie złapany!

Ciekawe...+++

LXXXIV Gdy los ślepy tak zechce, Miłość strzałą godzi; Skrzydła u ramion rosną, a u skrzydeł pióra, Dusza na nich ulata, szybuje gdzieś w chmurach, I się w człeku zwyczajnym Ikar drugi rodzi. Lecz kiedy w nieba wzbił się ten wolności goniec, Więzienie porzuciwszy, przestróg nie usłuchał, Słońcem piór pozbawiony w dół runął bez ducha. W morzu Śmierć swoją znalazł. Takim i mój koniec? Wiem, jak niebezpiecznymi szlaki są Miłości, Wielu, co znać je chciało, bieleją dziś kości. Bo z Miłością niekiedy przechadza się Kosa. Gdy pierwsza mnie rozpala, wosk tym osłabiony Pióra z skrzydeł wytraca, śląc je w nieboskłony, Druga czeka aż runę, rzuciwszy Niebiosa. Marcus de Reocena

swietne

Bardzo ciekawie wyszło.

:)

podoba mi się :o)

ale ciemne boki! ;-)))