+++

+

29 Kiedy w niełasce u ludzi i losu Płaczę, od wszystkich nagle odtrącony, I dźwigam głos mój do głuchych niebiosów, I patrzę w siebie, i klnę zrozpaczony, Chciałbym jak ów być w nadzieję bogaty, Jak ów, gdy wpośród przyjaciół króluje, Owe talenta, ów kunszt, owe szaty, To, co najmilsze, najmniej mnie raduje; Lecz kiedy w myśli własnym gardzę życiem, Wspominam ciebie i z ziemi podnoszę, Jako ptakowie zbudzeni o świcie, Głos mój, i hymnem radość niebios głoszę. Twoja to miłość przywodzi wspomnienia, Iżbym z królami losu nie zamieniał. Wiliam Szekspir

za poprzednikiem :)

wszedzie ladnie, ale tutaj naj