60 Jak fale morskie do piaszczystych brzegów, Tak nasze chwile dążą ku końcowi; Zmieniają miejsce w gasnącym szeregu, Gdzie jedna urwie, tam druga dopowie. Chwila narodzin, niegdyś najważniejsza, Pełznie w dojrzałość, zapali się, po czem Wstaje zaćmienie i blask jej pomniejsza; Czas dary swoje zabiera z powrotem. On kwiatów świeżość z urody odziera, On bruzdy ryje na pogodnym czole, Wymyślne kąski natury pożera I dla swej kosy on obsiewa pole. A przecie wiersz mój chciałbym przeciwstawić Dłoni okrutnej, by mógł ciebie sławić. Wiliam Szekspir

fajne jest :)

drapieżne czyhanie na... ...:)

magia obrazu i słowa :)

komórki, pajęczyna,pamięć