;)

W dłoni masz różę, w włosach perły winogrona, A usta purpurowe, wilgotne od wina. Na mchy mnie wabisz, naga wśród lasu dziewczyna, Żądnie wyciągasz ku mnie tęskliwe ramiona. Pręży cię nadmiar pragnień, łuk twych biódr przegina, Uwypukla dwa śnieżne wzgórza twego łona, Na których, jak całowań pamięć zróżowiona, Zdwojony pąk różany usta me zaklina. Czyś ty łaska, czy zguba, zbawienie czy zdrada, Nie wiem. Wiem jedno: rozkosz w ramiona mi pada. Ponęty moc i groźby czar ku tobie prze mię. Dreszcz najsłodszy, że pragnę i razem się boję! Bo ileż upojniejsze są mi róże twoje, Że całując je nie wiem, czy w nich wąż nie drzemie. Leopold Staff

magicznie zatrzymuje... zwłaszcza z opisem

zgadzam sie ciekwa praca! pozdrawiam

podoba się

oniryczne...westchnieniowo..rozkosznie...

ciekawe:)