[2008-11-04 15:51:21]
"NIGDY SIĘ NIE SPEŁNIAMY. JESTEŚMY DWIEMA OTCHŁANIAMI - STUDNIĄ WPATRZONĄ W NIEBO." Fernando Pessoa
[2008-11-04 15:48:37]
"Prosiłem życie o tak niewiele i nawet to niewiele zostało mi przez życie odmówione: promień słońca, łąka, odrobina spokoju z odrobiną chleba, żeby mi nie ciążyła zbytnio świadomość, że istnieję, żeby niczego nie wymagać od innych i żeby oni ode mnie niczego nie wymagali. Nawet tego mi odmówiono, tak jak odmawia się komuś jałmużny - nie dlatego, że się ma złe serce, tylko dlatego, że nie ma się ochoty rozpinać marynarki." Fernando Pessoa
[2008-11-04 15:43:10]
"I tak, nie umiejąc wierzyć w Boga ani w zwierzęcą zbiorowość, nabrałem - jak wszyscy inni ludzie na skraju - tego dystansu wobec wszystkiego, który nazywa się powszechnie Dekadencją. Dekadencja to całkowita utrata nieświadomości, a nieświadomość to fundament życia. Gdyby serce mogło myśleć, przestałoby bić ." Fernando pessoa
[2008-11-04 15:37:57]
"Uważam życie za gospodę, w której muszę czekac na dyliżans z otchłani. Nie wiem, dokąd mnie zawiezie, bo niczego nie wiem. Mógłbym traktowac tę gospodę jako więzienie, bo jestem zmuszony w niej czekac; mógłbym ją traktowac jako miejsce spotkań towarzyskich, bo tutaj kontaktuję się z innymi. Jednak ani się nie niecierpliwię, ani z nikim się nie bratam. Zostawiam tych, którzy zamknięci w swoim pokoju leżą bezwłanie na łóżku w bezsennym oczekiwaniu; zostawiam ludzi prowadzących rozmowy w salach, z których dobiegają mnie przyjemne dla ucha głosy i muzyka. Siadam w drzwiach i upajam oczy i uszy kolorami i dźwiękami pejzażu; i śpiewam powoli samemu sobie niezrozumiałe piosenki, które układam czekając. Dla wszystkich zapadnie noc i po wszystkich przyjedzie dyliżans. Cieszę się wiatrem, który dostaję, i duszą, którą dostałem, aby się nim cieszyc, i o nic więcej nie pytam ani niczego nie szukam." Fernando pessoa
[2008-10-13 14:37:02]
"Każde rodzinne miasto jest miastem wygnania i powrotu po przejściu przez gorycz dojrzałości. Utracona i odzyskiwana Jerozolima." ewa bieńkowska
[2008-09-27 21:24:13]
"BALLADA O SENSIE"
"Przyśniła mi się Cyganka, która wróżyła mi z dłoni. Po dokładnym obejrzeniu mojej łapy odchrząknęła i rzekła: – Mam dwie wiadomości: złą i dobrą. Zła: spieprzyłeś wszystkie swoje życiowe szanse i więcej ich już nie będziesz miał. Dobra jest natomiast taka, że udało ci się je spieprzyć wręcz koncertowo. A nie każdy to potrafi. Obudziłem się zadowolony. W końcu nieczęsto zdarza mi się słyszeć, że mam w sobie coś z wirtuoza.
„Jakiekolwiek są twoje pragnienia: w zgiełku ulicznym, zamęcie życia, zachowaj pokój ze swą duszą. Z całym swym zakłamaniem, znojem i rozwianymi marzeniami, ciągle jeszcze ten świat jest piękny. Bądź uważny, staraj się być szczęśliwy.” To fragment pewnego bardzo znanego tekstu. Dzieło zwie się „Desiderata” i wbrew temu, co twierdzą niektóre źródła, nie jest to anonim znaleziony w starym kościele w Baltimore w XVII wieku, ale ponoć wiersz napisany przez amerykańskiego poetę Maxa Hermanna w pierwszej połowie XX w. Pal licho jego pochodzenie. Proste słowa i, wydawałoby się, rady wręcz oczywiste. Ale im dalej w las, tym schodów więcej. I wilczych dołów. I wnyków. A im bardziej ktoś trzeźwy tym trudniej ma na schodach. A im ktoś więcej przeżył, zrozumie co mam na myśli. Jest ponoć taki owad, który żyje tylko jeden dzień. Nie pomnę jego nazwy, bo łacińska, a ja jestem za pan brat jedynie z łaciną kuchenną. Rodzi się więc to zwierzę bladym świtem, a umiera późnym wieczorem. Ma to jakiś sens? Spoglądając na wieczność nieskończoną wychodzi na to, że wszyscy jesteśmy owadami. Cóż zatem robić w ciągu tego jednego dnia? Troszczyć się tylko o siebie czy poświęcić całe 24 godziny dla dobra innych owadów? I co począć, gdy entuzjazm poranka paruje w zastraszającym tempie, a wieczór zapada szybciej niż się spodziewamy… Przyśnił mi się psychoanalityk. Krawiec duszy. Siedziałem naprzeciw łysego i mądrego jegomościa w okularach i pytałem go o sens i szczęście. A typ ten zjeżył się w pewnym momencie i rzekł: – Sam sobie nie mogę dać rady, a pan pyta o złoty środek na wszystko. – Może tabletki jakieś? Czopki? Syrop? – zapytałem z nadzieją. – Tabletki a i owszem – pokiwał łysą głową i począł wypisywać receptę – proszę zapijać je alkoholem. – Alkoholem? To żart? – To ponura rzeczywistość. A po pewnym czasie proszę stopniowo zmniejszać dawkę leku i pić coraz więcej. To czasami jedyne wyjście. Zapomnieć, skamienieć i stracić nadzieję. Myślę i zastanawiam się. A może sens życia jest po prostu taki: bądź miły dla innych, odżywiaj się zdrowo i segreguj odpadki. Czyli nic innego, jak najeść się, wyspać, wypić i zapalić. Zostać w kraju, wyemigrować, zarobić i żyć spokojnie na ten przykład. Czyżby sztuka dla sztuki jedynie? "
Radosław Purski
[2008-06-21 17:24:30]
"Zamieszkałem w lesie, ponieważ chciałem żyć świadomie, chciałem czerpać ze źródeł życia całą jego istotę, odrzucić wszystko, co nie było nim, by w godzinie śmierci nie odkryć, że nie żyłem(...)" --H.D.Thoreau--
[2008-06-21 17:23:42]
"Jestem żywa sceną, po której przechodzą różni aktorzy, grający w różnych sztukach. " --Fernando Pessoa--
[2008-05-27 11:42:28]
Jestem buntownikiem i świat bez fantazji nie ma dla mnie wartości.
--adriano celentano --
[2008-03-26 14:35:18]
Ah! não ser eu toda a gente e toda a parte...
-- Fernando Pessoa -- (ach, gdybym mógł być wszystkimi ludźmi i wszędzie naraz)
