No to dodam tylko, że w dwóch znanych mi przypadkach przecięcia wsi granicą - rzeki nie ma.

granica mogła iść granicami włości, wiosek, miast, państwu to nie robiło różnicy, a było by to logiczniejsze, chociaż z drugiej strony ze względów strategicznych łatwiej strzec granicę biegnąca rzeką

A znam i takie sytuacje, gdzie granica na pół przecinała wioski...

To nie miało znaczenia, jeśli i tak całą własność państwo zabierało...

nigdy nie zrozumiem logiki rozdzielania włości należących do jednego właściciela miedzy dwa państwa, bo komuś sie ubzdurało że granica na rzece ma leżeć...

Małgośka - odnalazłem też informację na temat pustelni przy klasztorze, o którą pytałaś. Została ona wybudowana w bardzo dobrym dla klasztoru okresie, tj. wtedy kiedy władze carskie nie szczędziły grosza na klasztor, bo prowadziły intensywną politykę rusyfikayjną. Pustelnię założono w 1900 roku, ale znalazła się na prawym brzegu Bugu i nie mam pojęcia, czy ciągle jeszcze istnieje. W 1908 zbudowano dwie kaplice drewniane, o których już była mowa, a także szkołę rolniczą (też za Bugiem we wsi Otoki). Wtedy w klasztorze przebywało około 80 mnichów. Nigdy więcej już do takiej świetności klasztor nie powrócił...

Udało mi się wygrzebać jeszcze jedną ciekawostkę dotyczącą tego klasztoru. W sumie być może niewiele zabrakło, żebyśmy nie mogli dziś cieszyć oczu tym widokiem. Otóż na samym początku klasztor leżał na wschodnim brzegu Bugu. I gdyby nic się nie zmieniło dzisiaj prawdopodobnie leżałby na terenie Białorusi. Zakładając nawet, że przetrwałby tamtejsze prześladowania, to dostęp doń byłby utrudniony. Na szczęście w II połowie XIX wieku przeprowadzano regulację biegu rzeki. W jej wyniku Bug popłynął nowym korytem, pozostawiając zabudowania klasztorne na zachodnim brzegu.

A jedną z kaplic, o których była mowa można zobaczyć tutaj: http://plfoto.com/1231106/zdjecie.html

Marcin - tak właśnie robię - na podglądzie. Tylko jak wydawało mi się, że jest O.K., to dostawałem komentarze, że nie doostrzone. Sam nie wiem...

Jest taka metoda: należy na włączonym podglądzie, bez klikania OK przeostrzyć, a potem cofać suwak aż będzie dobrze. Tu najwidoczniejszy efekt przeostrzenia to białe linie na krawędzi pnia drzewa po lewej stronie. Na środkowym drzewie zresztą też.

Wcześniej często miewałem komentarze o niedoostrzaniu. Jak znaleźć równowagę?

to też ładnie uchwycone ale mam wrazenie jakbys troche przeostrzał swoje zdjecia... :o)

Jak masz jeszcze coś ciekawego o tym monasterze, to dawaj...

Właśnie się trochę poprzebijałem :)

Ciekawe i z bogatą historią. Ale trzeba by mieć cierpliwość do przebijania się przez komentarze. :)

Miejsce rzeczywiście ciekawe...

Bholzer - na codzień wypełnione pracą mnichów i odwiedzinami wiernych i turystów. Klimat czuć chyba bardziej w trakcie świąt...

miejsce z klimatem

fajne

Malczer - Neat Image na trawie widoczny. Ale Borysiasty już mi podpowiedział jak na przyszłość sobie z tym poradzić :)

Partizan: tutaj nie da rady. Za dużo tego :)

Wszyscy o miejscu, to ja o zdjęciu. Z przekory. Skadrowane fajnie, i oryginał sobie muszę wyobrazić, bo coś z tzw. obróbką jest nie tak. Chyba NI (albo coś takiego) zamieszał? :)...

no to dawaj..

I to właśnie lubię. Sam mam taką subiektywną hierarchię Pogórza Przemyskiego. Lista miejsc, które lubię. Niektórych z nich nie będzie w żadnym przewodniku a i wytłumaczyć jak trafić bym pewnie nie potrafił nie raz...

hmm.. na pewno Grabarka - pamiętam ją jeszcze bardziej dziką i niedostępną (bez asfaltu, budek telefonicznych, toj tojów, okalającego ją muru), lubię Kleszczele za to, że rodzice brali tam ślub i co roku bywałem tam 28 sierpnia na Splienie (Zaśnięcie NMP), lubię Podbiele, bo zarówno ja, jak i moja Żona byliśmy tam chrzczeni i zawsze duchowo była mi najbliższa, Krynoczkę w lesie koło Gredel lubię za jej kameralność, prawdziwość, praktycznie brak straganów na odpust Jurija 6 maja, to, że często zbierałem przy niej grzyby, bielską Preczystieńską, gdyż tam brałem ślub, bielską cmentarną - za niepowtarzalny klimat wokół niej.. cerkiew w Rogaczach lubię, gdyż przypomina mi, jak spałem pod jej murem z setką mrówek i tysiącem komarów, a także dlatego, że była świadkiem naszego kuligu, który omal nie zakończył się dla konia tragicznie, o Wólce Wygonowskiej już kiedyś pisałem u siebie..